maandag 25 januari 2016

Menselijk leed als beleidsinstrument... we deinzen er niet voor terug

Bestuurders hebben allerlei 'instrumenten' om hun beleid uit te voeren. Europese bestuurders experimenteren tegenwoordig met een instrument dat al bijna in de vergetelheid was geraakt: menselijk leed.

Subsidies versnellen de overgang naar groene energie. Wetten vergroten de veiligheid. Een bevlogen toespraak geeft het consumentenvertrouwen een boost. En... menselijk leed gaat de toestroom van vluchtelingen tegen, zo is de ijdele hoop.

Menselijk leed heeft, zo is de gedachte, een afschrikwekkende werking. En dus staan we vluchtelingen niet toe om gewoon met het vliegtuig naar Europa te komen. Het gevolg is dat mensen van gekkigheid niets anders kunnen bedenken dan met levensgevaarlijke bootjes de Middellandse Zee over te steken. Mensen moeten niet het idee hebben dat je zomaar in levende lijve Europa binnenkomt!

Groot-Brittannië houdt de grenzen stijf dicht, waardoor aan de modderige Franse kust sloppenwijken ontstaan. Mannen, vrouwen, kinderen en baby's staan er letterlijk in de kou. Het idee is: dit zal ze leren om onze kant op te komen!

In ons eigen land maken we de opvang zo minimaal mogelijk. Een veldbed, een diepvriesmaaltijd en een ellenlange procedure. Letterlijk om suïcidaal van te worden. De boodschap is: het is hier één en al ellende, blijf weg!

We maken gebruik van menselijk leed om beleid uit te voeren. Europa gaat daarbij letterlijk over lijken. Je moet er tenslotte wat voor over hebben om je rijkdommen te beschermen! Het mag wat kosten om je joods-christelijke, humanistische identiteit, te beschermen! 

Wie zei het ook al weer: 'Behandel de ander, zoals je zelf behandeld wil worden'? 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten