Het beeld dat we van God hebben, bepaalt hoe we naar onszelf kijken.
Zie je God als een streng persoon, dan ben je niet snel tevreden over jezelf. Is Hij voor jou een glimlachende vader, dan zit je al snel lekker in je vel.
Regelmatig betrap ik mezelf erop dat ik God zie als Iemand die vooral heel nuttig wil zijn, veel wil presteren, die veel voor anderen wil betekenen, die grote doelen heeft... iemand dus met een overvolle agenda. Iemand zoals ik. Iemand die het voor zijn eigenwaarde nodig heeft om iets 'te doen'.
Het is voor mij bijna onmogelijk om God voor te stellen als Iemand die (bij wijze van spreken) vaak ook een beetje rondlummelt. Iemand die volledig nutteloze, betekenisloze dingen doet. Boekje lezen, praatje maken, uit het raam staren, de hond aaien... ik noem maar wat.
Toch is 'niks doen' van levensbelang. Dokters en psychologen weten het: lichaam en ziel zijn gebaat bij afwisseling van inspanning en ontspanning. Godsdienstige goeroes weten het ook: een geest die voortdurend met van alles en nog wat bezig is, kan het Hogere maar moeilijk ervaren.
Niet voor niets vertelt de Bijbel al op de eerste bladzijde dat God niet alleen werkt, maar ook rust. Er staat zelfs dat Hij een wandeling maakte in de avondkoelte. Zie je het voor je? Grassprietje in zijn mond. Handen op rug.
Dus, als je nog vakantie hebt... relax!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten