Bijzondere verschijningen waren het.
Die verschijningen van Jezus nadat God hem uit de dood had opgewekt. Een vernieuwd, veranderd, beter lichaam had hij ontvangen. Toch waren op zijn handen, voeten en zijde nog littekens te zien. Opmerkelijk!
Het had anders gekund. God had het lijf van Jezus helemaal gaaf kunnen maken. Maar kennelijk wilden God en Jezus dat niet. Waarom niet?
Misschien wel omdat God onophoudelijk verbonden is met het lijden, het onrecht, het verdriet op deze aarde. Hij verdringt die pijn niet. Zelfs niet nadat hij de dood had overwonnen.
De pijn van deze wereld is de pijn van Jezus. Ons lijden is zijn lijden. De tekenen van gebrokenheid houdt hij in zijn handen. Hij draagt ze aan zijn zijde. Lijdende mensen zijn altijd vlakbij hem.
God is Iemand die herstelt, die mensen toekomst wil geven. Maar Hij veegt ellende nooit juichend onder het tapijt. Hoeveel reden om blij te zijn er ook is.
Troostrijk is dat! Moeiten en pijn kunnen soms voorbij zijn. Maar littekens blijven soms. Het lijden is onderdeel van persoonlijke geschiedenis geworden. Die historie is niet uit te wissen. Dan zouden we onszelf moeten uitwissen.
De blijvende littekens op het lichaam van de verrezen Christus bemoedigen mij. Kennelijk is het mogelijk... Blijkbaar kun je pijn, moeite, zonde en dood overwinnen, zonder dat je hoeft te doen alsof er niets gebeurd is. Verdrietige herinneringen kunnen een plek krijgen in wat de Bijbel verheerlijking ('hemelse toestanden') noemt. Het hemelse wordt er niet minder hemels van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten