Op het moment dat ik dit schrijf, bevind ik mij in het Franse plaatsje Taizé. Hier is een bijzondere kloostergemeenschap (www.taize.fr/nl). Vele duizenden jongeren komen hier het hele jaar door naartoe. Ook veel tieners die ik ken. Bijna allemaal keren ze terug met enthousiaste verhalen. Hoe komt dat? Voor het antwoord ben ik zelf eens gaan kijken.
Wat heeft Taizé dat zoveel mensen er zo blij worden? Wat mij het meest opvalt is dat Taizé heel veel niet heeft.
Voor meeslepende artiesten en een ronkende bands moet je hier niet zijn. De enige muziek die je hier in de bijeenkomsten hoort, zijn de klanken van een harp en orgelmuziek (ja, leest het goed: orgelmuziek!).
Waarvoor je ook niet naar Taizé moet komen, zijn de accommodaties. De meeste bezoekers slapen in simpele barakken. Russen, Italianen, Hollanders... ze snurken elkaar voortdurend uit de slaap.
Wat je hier ook niet hebt: mensen die schoonmaken en koken. Dat doen de bezoekers zelf. Iedereen krijgt een corveetaak!
Vergeet vooral ook een bruisend nachtleven. Taizé is een piepklein, suf dorpje met alleen een kerk, een begraafplaats en boerderijen. Bioscopen, kroegen, disco's zijn in geen velden of wegen te bekennen.
Het geheim van Taizé is volgens mij de eenvoud. Eigenlijk gaat het alleen maar om de ontmoeting met God en met elkaar. Driemaal daags een verstilde kerkdienst en gesprekken in groepen: dat is de basis van het programma. Meer is niet nodig. Daar komen week in, week uit duizenden jongeren op af.
Volgend jaar weer! (hoop ik)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten