God spreekt!
Zeggen ze.
Vaak met een blijde glimlach. Want: God laat ons dus niet alleen. Hij is dus geïnteresseerd in ons. Hij houdt dus van ons!
Maar als je nou nooit Gods stem hoort? Dan zijn al die berichten over een sprekende God behoorlijk frustrerend!
De Bijbel kan je behoorlijk ontmoedigen. Want van het begin tot het einde kom je mensen tegen tot wie God spreekt. Wel tot hen! Als je niet oppast loop je een (geestelijk) minderwaardigheidscomplex op.
Maar hou wel even in de gaten dat de Bijbel maar heel weinig zegt over hoe God spreekt. De bijbelse profeten zeggen 'zo spreekt de HEER...' Maar hoe Hij spreekt, staat er meestal niet bij.
Oké, soms lees je over een stem uit de hemel. Maar of we dat letterlijk moeten zien? Ik denk het niet. Het komt mij over als een manier van zeggen. Een wijze van spreken over een overweldigende hemelse ervaring.
Mensen die God horen spreken, horen meestal geen stem. Doorgaans gaat het om het ontvangen van een innerlijke overtuiging.
God spreekt de hele dag door tot mij. Door wat ik zie in de natuur, in de mensen om mij heen, in de Bijbel. Door wat mijn geweten mij influistert. Meer dan ik kan verwerken!
Voor mij is het geen vraag of God wel of niet tot je spreekt. Dat doet Hij! Het is de vraag of je zijn stem herkennen.
Om Gods stem te horen is het zaak je te verdiepen in wie Jezus is. De Bijbel noemt Hem het Woord van God. Ken je Jezus een beetje, ga je vanzelf meer van God horen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten