Ja tegen God = ja tegen alles

Geloven brengt je in harmonie met God. Het gevolg is verbondenheid met anderen en jezelf.

Hoe kom je met God in verbinding?

Door ja tegen Hem te zeggen.

Maar ja... wat is ja zeggen tegen God? Ja zeggen tegen God is ja zeggen tegen alles. En dat is moeilijk. Dat doen we als mensen niet zo maar.

Een goede film... ja! Een langgerekte vakantie... ja! Een lieve vriend of vriendin... ja!

Maar er is zoveel waar we nee tegen willen zeggen. Ziekte... nee! Geruzie... nee! Onrecht... nee!

Betekent geloven echt dat je hier ja tegen zegt? Ehm... niet in de zin van dat je het goedkeurt of er in berust. No way! Maar wel dat je het aanvaardt, accepteert.

God wil het goede, geloof ik met elke vezel die in mij is. Maar Hij laat ook het kwade toe. Waarom? Een bevredigend antwoord heb ik niet echt. Het moet iets met onze vrijheid te maken hebben. Maar uiteindelijk blijft het een mysterie. Een zwaar geheim waarmee we moeten dealen. Anders komt die harmonie er ook niet.

Waarom zou je ja zeggen? Kun je God wel vertrouwen? Moeten je dat wel willen: het leven aanvaarden zoals het is?

Ik denk het wel. Waarom? Omdat Jezus mij het vertrouwen (ander woord voor geloof) geeft dat God de ultiem Goede is. Ondanks al het kwaad. Jezus identificeerde zich helemaal met God. En - zo geloof ik - God met hem. Jezus was de Onvergelijkbare, de Totaal Andere, de vleesgeworden Liefde... Als God zo is, dan kan ik leven met dat moeilijke geheim.

Nog iets van God gehoord vandaag?

God spreekt!

Zeggen ze.

Vaak met een blijde glimlach. Want: God laat ons dus niet alleen. Hij is dus geïnteresseerd in ons. Hij houdt dus van ons!

Maar als je nou nooit Gods stem hoort? Dan zijn al die berichten over een sprekende God behoorlijk frustrerend!

De Bijbel kan je behoorlijk ontmoedigen. Want van het begin tot het einde kom je mensen tegen tot wie God spreekt. Wel tot hen! Als je niet oppast loop je een (geestelijk) minderwaardigheidscomplex op.

Maar hou wel even in de gaten dat de Bijbel maar heel weinig zegt over hoe God spreekt. De bijbelse profeten zeggen 'zo spreekt de HEER...' Maar hoe Hij spreekt, staat er meestal niet bij.

Oké, soms lees je over een stem uit de hemel. Maar of we dat letterlijk moeten zien? Ik denk het niet. Het komt mij over als een manier van zeggen. Een wijze van spreken over een overweldigende hemelse ervaring.

Mensen die God horen spreken, horen meestal geen stem. Doorgaans gaat het om het ontvangen van een innerlijke overtuiging.

God spreekt de hele dag door tot mij. Door wat ik zie in de natuur, in de mensen om mij heen, in de Bijbel. Door wat mijn geweten mij influistert. Meer dan ik kan verwerken!

Voor mij is het geen vraag of God wel of niet tot je spreekt. Dat doet Hij! Het is de vraag of je zijn stem herkennen.

Om Gods stem te horen is het zaak je te verdiepen in wie Jezus is. De Bijbel noemt Hem het Woord van God. Ken je Jezus een beetje, ga je vanzelf meer van God horen.

Geloven lijkt op seks

Geloven = een intieme band met God. En dat vraagt erom dat je jezelf bloot geeft. Wat dat betreft lijkt geloven op seks. Wil het wat worden dan moet er het één en ander uit.

Christenen geloven dat Jezus liet zien wie God is. En Jezus (in zekere zin dus God) gaf zichzelf bloot. Hij liet zichzelf kennen. Zijn diepste gevoelens waren zichtbaar. Blijdschap, woede, verdriet...angst! De mensen in zijn omgeving zagen het allemaal.

Jezus gaf zichzelf bloot. Uiteindelijk zelfs letterlijk! Naakt stierf hij aan een kruis. Dat hoorde bij deze vorm van executie. Veroordeelden werd het recht op kleding ontnomen.

De gekruisigde Christus toont God in zijn kwetsbaarheid. Hij laat God zien in zijn onstuitbare drang te kennen en gekend te worden. Zo is God... machteloos in zijn liefde. Niemand zo kwetsbaar als Hij! Belachelijk volgens velen.

Een echte ontmoeting vraagt erom dat we ons ware zelf laten zien. Zonder mooie praatjes, zonder verbeelding, zonder overdrijving, met de goede en slechte dingen. En dat voelt als naakt. Dat doe je - hoop ik - niet zomaar.

In de ontmoeting tussen God en mens heeft God de eerste stap gezet. Alle uiterlijkheden heeft Hij afgelegd: almacht, alwetendheid, verhevenheid, pracht en praal... alles. Wat overbleef was die kapot geslagen blote man aan een kruis.

Dat de ander de eerste stap zet in kwetsbaarheid, is een uitnodiging. God heeft de eerste stap gezet in de relatie die hij met ons beoogt. Dat maakt het voor ons gemakkelijker om onszelf bloot te geven en die intieme band met Hem aan te gaan.

In gebed mogen we onszelf laten zien... zonder onze prestaties, zonder ons uiterlijk vertoon, zonder onze vrienden, zonder onze bezittingen, met onze goede en slechte kanten. Die persoon wil God ontmoeten!

Nog even: Het einde der tijden!

Nog even en het einde van de wereld is daar!

Tenminste, nogal wat mensen geloven dat. Sommigen kijken met spanning naar de Maya-kalender. In 2012 schijnt-ie af te lopen. Een zekere dominee Henk Schouten zei onlangs in een landelijke krant dat het waarschijnlijk allemaal komend jaar gebeurt. Predikant Orlando Bottenbley gelooft dat De Wederkomst binnen 25 jaar een feit is.

Al vele eeuwen zijn er predikers die denken te weten binnen welke termijn Het Einde daar is. Vaak doen ze goede zaken. Natuurlijk! Angst en hoop zijn gewilde handelswaar. Maar tot op heden blijken al die profeten knollen voor citroenen te hebben verkocht.

Inderdaad, ik moet niet zoveel hebben van die eindtijdaankondigingen. Ik geloof het echt wel hoor, dat er een einde komt aan de wereld zoals die nu is. Maar door al dat gepraat over het hoe en wanneer gaan we ons veel te veel bezighouden met de toekomst. En dus niet met vandaag. Het gevaar is dat mensen te veel met de hemel bezig zijn. En dus niet met de aarde.

Ook in de tijd van Jezus (al weer twintig eeuwen geleden) was de verwachting van het einde sterk aanwezig. En natuurlijk had Jezus het daarover. Hij was een kind van zijn tijd. Maar de focus van Jezus lag niet in de toekomst of in de hemel.

Jezus bracht de toekomst naar de aarde. Hij hield van deze aarde. Hij maakte zich druk om het hier en nu. De aanstaande Dag van de Heer was voor hem een aansporing zich er nog drukker om te maken.

Kracht van boven

Geeft God kracht? Maakt geloof sterk?

Mensen bidden nogal eens om kracht. Sterkte om prestaties te leveren. De juiste instelling om ziekte te dragen. Moed om te doen wat je eigenlijk niet durft.

Volgens de Bijbel zijn deze gebeden niet raar. In dit boek presenteert God zich als iemand die mensen bijstaat met zijn sterkte. Voor kracht ben je bij Hem aan het juiste adres!

Maar hoe moeten we ons dat voorstellen?

Lange tijd stelde ik me de kracht van God voor als iets, een soort substantie. Als een magische, bovennatuurlijke energie.

Inmiddels denk ik dat het iets anders zit. God is geen veredeld postorderbedrijf. Hij levert geen producten. Hij is Iemand die een relatie met ons wil. Een mystieke liefdesverbintenis.

Die relatie geeft kracht! Net zoals de band met mijn vrouw mij kracht geeft. Net zoals aardse vriendschappen mij sterker maken. Gods kracht ervaar ik door in zijn nabijheid te leven.

Zo'n (liefdes)relatie is overigens wel stukken ingewikkelder dan het contact met een postorderbedrijf.