Miljoenen moslims beleven momenteel de Ramadan, de vastenmaand. Met enige jaloezie sla ik dat gade.
Natuurlijk, voor sommige moslims is het niet meer dan een culturele verplichting. Eigenlijk hebben ze er geen trek in. Voor anderen is het, zodra de zon onder is, een vreet-je-vol-feest. Maar er zijn ook moslims voor wie vasten echt iets betekent. Daar kijk ik met bewondering naar. Vooral omdat ik niet zo'n vaster ben.
Ook voor mij als christen is vasten een opdracht. Net zoals Mohammed riep Jezus zijn volgelingen op te bidden, aalmoezen te geven en... te vasten.
Laatst ontdekte is dat je behalve actief ook passief kunt vasten. Misschien niet helemaal het echte werk. Maar wellicht een goed begin. Soms wordt je gewone regelmatige leventje plotseling verstoord. Reden om te balen en klagen. Maar misschien ook om spiritueel te groeien.
Bij ons thuis raakte de gootsteen hopeloos verstopt. Meer dan hopelijk eigenlijk. Het was niet alleen een verstopping, maar een complete verzakking van een ondergrondse leiding. Dagenlang op de begane grond geen stromend water (ook geen vaatwasser!). Dat was dus vasten... van stromend water onder handbereik... van een apparaat dat onze borden en pannen schoonmaakt.
In een vlaag van verlichting :) besloot ik de verstopping aan te grijpen als een vastenperiode.
Even voelde ik mijn afhankelijkheid van de vanzelfsprekende luxe. Kan ik ook blij zijn zonder al te veel materiële voorzieningen? Waar vind ik eigenlijk mijn diepste geluk? Het vasten bracht mij zomaar op dat soort gedachten. Niet verkeerd!
Even moest ik wel denken aan de wereldburgers die niet de luxe kennen van een kraan en afvoer in hun eigen huis. De Bijbel vertelt dat verbondenheid met medemensen hoort bij de verbondenheid met God. In die zin kan vasten een echte godservaring zijn!
Ik zou het bijna zeggen: Dank U Heer, voor die verstopte gootsteen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten