Meestal vind ik ze hartstikke lelijk, die beelden in de kerk. Maar ja, ze horen nu eenmaal bij de zomervakantie van een gemiddeld Nederlands gezin. Zelfs de meest gereformeerde christenen zoeken tijdens hun verblijf in het Zuiden verkoeling in beeldrijke rooms-katholieke kapellen en kathedralen.
Vaak spreekt de stijl van de beeldhouwwerken me niet aan. Ze vertegenwoordigen artistieke stromingen uit een verleden waarmee ik - cultuurbarbaar - niet zoveel heb. Soms zijn ze echt lelijk. Een hoop blingbling, waar nooit een echte kunstenaar aan te pas is gekomen.
En dan die personen die uitgebeeld worden... lang niet allemaal fotomodellen. De makers hebben hun best gedaan er iets waardigs van te maken, maar sommigen zijn toch echt te dik, of te dun, hebben een lelijke haakneus, of een mislukt kapsel.
Overigens, als je je een beetje in de achtergronden van de beelden verdiept, dan valt niet alleen het uiterlijk tegen. Ze vertegenwoordigen mensen met kwalijke trekjes. Voor wie het nog niet wist: het wemelt in kerkgebouwen van lafheid, verraad, liefdeloosheid, van corruptie, discriminatie, van onzedelijkheid.
Van sommige personen wordt gezegd: 'dat is een echt mensen-mens.' Van de God, zoals christenen Hem (en Haar en Het) aan het ontdekken zijn, kun je zeggen: 'dat is een echte mensen-God.'
Gods huis (waar een kerkgebouw symbool van is) is vol mensen. Daarvan getuigen die beelden. Met al hun beperkingen, zonden, mislukkingen, falen sleept God ze erbij... zijn heiligheid binnen.
Die beelden zijn één grote uitnodiging: God wil je erbij hebben, ook al ben je (nog) verre van volmaakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten