Meer lelijke beelden in de kerk s.v.p.

Meestal vind ik ze hartstikke lelijk, die beelden in de kerk. Maar ja, ze horen nu eenmaal bij de zomervakantie van een gemiddeld Nederlands gezin. Zelfs de meest gereformeerde christenen zoeken tijdens hun verblijf in het Zuiden verkoeling in beeldrijke rooms-katholieke kapellen en kathedralen.

Vaak spreekt de stijl van de beeldhouwwerken me niet aan. Ze vertegenwoordigen artistieke stromingen uit een verleden waarmee ik - cultuurbarbaar - niet zoveel heb. Soms zijn ze echt lelijk. Een hoop blingbling, waar nooit een echte kunstenaar aan te pas is gekomen.

En dan die personen die uitgebeeld worden... lang niet allemaal fotomodellen. De makers hebben hun best gedaan er iets waardigs van te maken, maar sommigen zijn toch echt te dik, of te dun, hebben een lelijke haakneus, of een mislukt kapsel.

Overigens, als je je een beetje in de achtergronden van de beelden verdiept, dan valt niet alleen het uiterlijk tegen. Ze vertegenwoordigen mensen met kwalijke trekjes. Voor wie het nog niet wist: het wemelt in kerkgebouwen van lafheid, verraad, liefdeloosheid, van corruptie, discriminatie, van onzedelijkheid.

Van sommige personen wordt gezegd: 'dat is een echt mensen-mens.' Van de God, zoals christenen Hem (en Haar en Het) aan het ontdekken zijn, kun je zeggen: 'dat is een echte mensen-God.'

Gods huis (waar een kerkgebouw symbool van is) is vol mensen. Daarvan getuigen die beelden. Met al hun beperkingen, zonden, mislukkingen, falen sleept God ze erbij... zijn heiligheid binnen.

Die beelden zijn één grote uitnodiging: God wil je erbij hebben, ook al ben je (nog) verre van volmaakt.

Machtiger dan God

'God is de Almachtige.' Als we het over God hebben, is dit wat we vaak horen. God is Degene-Die-Alles-Kan. Maar past dit bij hoe de Bijbel over God spreekt? Ik vraag het me af.

Eén van de eerste christelijke zendelingen, Paulus uit Tarsis, vertelt over de onmacht van God. In de Bijbel worden de volgende woorden aan Paulus toegeschreven: 'als wij hem ontrouw zijn, blijft hij ons trouw, want zichzelf verloochenen kan hij niet.'*

God is gehandicapt. Als mensen kunnen wij iets wat God niet kan. In zekere zin zijn wij machtiger dan God. Wij kunnen ontrouw zijn aan onszelf, aan anderen... aan God. In relaties kunnen wij de verbinding verbreken. God kan dat niet. In de redenatie van Paulus zou God dan ophouden God te zijn.

De God van de christenen is een kwetsbaar wezen. Wij kunnen ervoor kiezen Hem te kennen, te respecteren, lief te hebben. Omgekeerd kan Hij dat niet.

Almacht is meestal geen behulpzaam begrip om over God te spreken. Zeker niet als we God als Ultiem Voorbeeld zien. Dan zou gelden: hoe machtiger, hoe goddelijker. Daar wordt de wereld niet mooier, niet hemelser, van.

Trouw, toewijding, commitment zijn termen die bruikbaarder zijn. Die dagen ons uit om macht in te leveren. Die nodigen ons uit om ons op te sluiten in liefde. Die helpen ons om net als God gehandicapt te worden: onmachtig om de verbinding met anderen te verbreken.

Daar wordt de wereld hemel van.


* II Timoteüs hoofdstuk 2 vers 12