Zo nu en dan stil worden, je handen vouwen en bidden. Het is iets dat godsdienstige mensen regelmatig doen. Ook christenen. En dat is prima. Toch moet je er ook mee oppassen.
Wat bedoel ik?
Het risico is dat je gaat denken dat je soms met God communiceert en soms niet.
Ik geloof dat het leven een voortdurend gesprek is met God. Elke gedachte, elke handeling, elke keuze is een gebed. Want: God is vanuit zijn liefde voortdurend op ons betrokken. Hij volgt ons in alles.
De manier waarop we douchen, ons aankleden, op de fiets zitten, mail verwerken, eten... alles is een gebed. In alles wat we doen, zeggen we iets tegen God. Want: zelfs uit de meest simpele zaken kun je afleiden of iemand met waardering, dankbaarheid en liefde in het leven staat, of niet.
Aparte momenten of tijden van gebed helpen om bewust te blijven dat we continu met God communiceren. Het zijn hulpmiddelen tot waar het eigenlijk om gaat. Meer niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten