Goed geloof is als goede seks

Geloof en seks lijken op elkaar.

De Bijbel vergelijkt de twee.* Eigenlijk niet raar. Zowel bij geloof als bij seksualiteit gaat het om een innige relatie. Om éénwording.

‘Net als seksualiteit is religie gekenmerkt door lust en eerbied.’ Deze uitspraak is van Ruard Ganzevoort, hoogleraar theologie en Eerste-Kamerlid.

Interessant! Wat is seks zonder lust? Zonder intens verlangen? Zonder drang om die ander te willen hebben? Daar is helemaal niks aan! Dat geldt ook voor geloof. Zonder verlangen naar God... zonder bij God te willen zijn..., zonder Hem 'in je hart' (christelijke beeldspraak) te willen hebben, stelt het weinig voor.

Bij seks hoort dus ook eerbied. In een liefdesrelatie is er respect voor de grenzen van de ander. Je komt niet dichterbij dan die ander toestaat. Je laat die ander heel dichtbij komen in het vertrouwen dat die ander jou niet kwetst.

Ganzevoort heeft het over respect voor het geheim dat die ander is. Je laat de ander helemaal zijn wie hij of zij is. Je kunt die ander niet bezitten. Anders wordt seks iets rampzaligs.

Interessante lessen voor het geloof! Zonder eerbied wordt het niks. Alleen als we God laten zijn wie hij is... Alleen als we respect hebben voor het geheim dat Hij is... Alleen als we Hem niet volledig willen begrijpen... kunnen we in zijn aanwezigheid komen.



* Zie het bijbelboek Efeziërs hoofdstuk 5 vers 31 - 32

'Ik geloof niet in de opstanding van Jezus...'

‘Ik ontken de opstanding van Jezus… iedere keer als ik mijn naaste niet dien. Iedere keer als ik me niets aantrek van mensen die het moeilijk hebben. Iedere keer als ik onrecht laat bestaan terwijl ik er iets aan kan doen, ontken ik de opstanding van Jezus.'

Bovenstaand citaat (vrij vertaald) heb ik van de Ierse filosoof Peter Rollins. Hij slaat de spijker op de kop. Of je geloof echt is, blijkt uiteindelijk in de praktijk. Of, met woorden van Jezus: 'aan de vruchten herkent men de boom.'

Ik herken me wel in die Rollins. Van tijd tot tijd geloof ik helemaal niks van die opstanding. Gelukkig is het soms ook anders. Nog een paar woorden van de Ierse filosoof:

‘Maar iedere keer als ik het opneem voor mensen in moeilijke situaties, getuig ik van de opstanding van Jezus. Ik getuig van de opstanding van Jezus… iedere keer als ik opkom voor mensen die niet voor zichzelf kunnen opkomen, iedere keer als ik huil om de mensen die geen tranen meer hebben om te huilen.’

Zo is het!

Gaan humor en geloof samen?

Kun je grappen maken over het geloof? Nee! Tenminste, niet als je de EO geloven mag. Afgelopen zondag zond de omroep De Grote Jezus Quiz uit. Vandaag kwamen de excuses. Het programma had niet uitgezonden moeten worden. Wat zegt dit over de EO en het geloof dat deze omroep uitdraagt?

"De EO concludeert dat het programma te veel een sfeer uitstraalde van 'humor'." Zo staat in een officiële verklaring. Het lijkt te passen bij het beleid. Nog niet zo heel lang geleden besloot de EO het programma Loopt een man over het water... niet uit te zenden. In het programma zouden cabaretiers aan de slag gaan met bijbelverhalen. Maar dat kan dus niet, vindt de EO.

Zorgelijk! Gelovigen die niet kunnen lachen, zijn eng. Het is een kenmerk van sekten en fundamentalistische stromingen: ze kunnen niet lachen om hun eigen geloof.

Mijn stelling is dat humor typerend is voor geloof. Christenen geloven (net zoals onder meer joden en moslims) dat God de enig Absolute is. Al het andere is dus relatief. Ook de Bijbel. Ook onze godsbeelden. Ook onze dogma's. En als je iets als relatief beschouwt, kun je er om lachen.

De vraag is: neemt de EO zijn eigen geloof (dat is wat anders dan God!) niet een beetje te serieus? Laten we wel wezen: als je de Bijbel, dogma's, godsbeelden et cetera verabsoluteert, is dat een vorm van afgoderij. En dat is geen grap!

Als je niet kunt geloven...

Als je niet kunt geloven... doe het dan niet!

Geloof en liefde zijn in de Bijbel onlosmakelijk met elkaar verbonden. In het Nieuwe Testament staat: "Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste van deze is de liefde."*

En bij liefde hoort vrijheid. Ja, toch?

Liefde zonder vrijheid is geen liefde. Een extreme uiting van 'liefde' zonder vrijheid is aanranding.

Heel wat mensen - binnen en buiten de kerk - zijn niet lichamelijk, maar maar geestelijk aanranding. Omdat ze moesten geloven. Terwijl ze het niet konden, of niet wilden.

Natuurlijk, niemand krijgt een pistool op zijn borst gedrukt met de boodschap 'geloof of ik schiet.' De dwang om te geloven is vaak subtiel, schijnbaar lief en vriendelijk. Vooral ouders en predikanten zijn er goed in.

Bij godsdienst ligt manipulatie altijd op de loer. Alleen al het idee dat de almachtige God aan de kant van je ouders of de kerk staat... dat geeft alles wat ze zeggen een zware lading. Wie ben jij om daar iets tegen in te brengen?

Ik ken mensen die oprecht zoeken naar waarheid. Maar het lukt ze niet om in God te geloven. Ze hebben het idee dan te moeten stoppen met eerlijk nadenken. Ik zeg: geloof dan niet!

Ik ken mensen die echt op zoek zijn naar het goede. Voor hun medemensen, voor de planeet. Maar het lukt ze niet om te geloven in een goede God terwijl ze zoveel ellende zien. Als ze moeten geloven, hebben ze het idee verraad te plegen aan het goede. Ik zeg: geloof dan niet!

Als God echt liefde is**, wil Hij toch niet dat we onszelf aan Hem toevertrouwen, omdat we dat moeten? Als God liefde is, wil Hij toch niet dat we verraad plegen aan onze diepste overtuigingen?



* I Korintiërs hoofdstuk 13 vers 13
** I Johannes hoofdstuk 4 vers 8 en 16