'Ik ben een misbruikpleger'

Kotsmisselijk word je ervan. Van die verhalen over kindermisbruik in de
Rooms Katholieke Kerk. Afgelopen week publiceerde Deetman hierover zijn rapport. Heldere conclusie: vreselijke dingen zijn er gebeurd.

Mijn onmiddellijke reactie? Niets te maken wil ik hebben met die smerige mannen! Hoe is het in Gods naam mogelijk? Levens die gesloopt worden in de kerk?!

Stiekem denk ik: gelukkig vinden die misstanden plaats in een andere kerk dan die van mij.

Maar als ik daar iets langer over nadenk... Als leerling van Jezus ben ik onlosmakelijk verbonden met geloofsgenoten in andere kerken. Jezus is onze gezamenlijke Meester. Als ik bij hem hoor, hoor ik ook bij die misbruikplegende priesters.

En: de Bijbel legt uit dat er geen wezenlijk onderscheid is tussen de ene zondaar en de ander. Natuurlijk, de ene richt meer schade aan dan de ander. Maar de grote overeenkomst is dat ons vertrouwen in God niet volledig is.

Bovendien: Jezus verbiedt mij afstand te nemen van 'slechte' mensen. Hij zei (in mijn woorden): 'als je een crimineel in de gevangenis bezoekt, dan bezoek je mij. Ga je hen uit de weg, dan ga je mij uit de weg.'*

Niet voor niets spraken vele tijdgenoten schande van Jezus. Hij hield zich op met hoeren, criminelen en heidenen. Dat deed je niet als vrome jood. En zeker niet als rabbi. En helemaal niet als messias.

Jezus was een messias die mensen opzocht in hun zwartste nacht. Uit liefde. Hij liet zich kruisigen te midden van andere veroordeelden. Daar was hij niet te goed voor.

Zoals Jezus was... voor mij is dat 'the way of life'. Dat betekent dat ik er niet voor terug mag deinzen mij te associëren met mijn rooms-katholieke collega's. 'Ook ik ben een misbruikpleger.' Slik.



* Zie het 25e hoofdstuk van het bijbelboek Matteüs